‫تقدیم به تمام پارسی‌زبانان
NESTED ‫با افتخار تقدیم می‌کند
‫.::: مترجم مرتضی راکی :::. کانال تلگرام : @nestedsub
‫ قهرمان ‫[ شیفت شب ]
‫سلام
‫روز تعطیلت خوش گذشت؟
‫با اِما رفتم باغ وحش.
‫سه ساعت جلوی قفس میمونا نشستم.
‫تو چی؟
‫چیز خاصی نبود.
‫منم باید یه چندتا نو بخرم.
‫تخفیف داشتن.
‫- سلام ‫- سلام
‫بیمار جدید اومده.
‫- من کمکت می‌کنم. ‫- مرسی.
‫حتی نمی‌ذارن یه لحظه راحت باشیم.
‫- یه دقیقه دیگه میام پیشت. ‫- باشه.
‫- سلام سوزان ‫- صبح بخیر به همه.
‫به همه زنگ زدم.
‫25 تا بیمار تو بخش داریم، تقریباً پره.
‫آره، می‌دونم تقصیر تو نیست.
‫مطمئناً، ما همیشه یه جوری ‫جمعش می‌کنیم.
‫- تعطیلاتت چطور بود؟ ‫- عالی بود.
‫- سلام ‫- سلام
‫سلام
‫- تو فرشته‌ای. ‫- تو هم جای من بودی همین کارو می‌کردی.
‫باید شلوار بی‌اختیاریش رو عوض کنیم.
‫فکر می‌کنین بتونین یه دقیقه برین بیرون؟
‫- مشکلی نیست. ‫- مرسی.
‫حالا باید بلند شی.
‫من کمکت می‌کنم.
‫فقط این دستتو بذار رو شونم.
‫دقیقاً.
‫ببین، این همکارمه.
‫سلام، من فلوریا لینده ام. شیفت شب.
‫چتونه؟
‫تو بیمارستانی. باید بلند شی.
‫حالا دست دیگه‌ت، لطفاً.
‫- تا سه می‌شمرم. ‫- محکم بگیر.
‫یک، دو، سه.
‫عالی بود.
‫همه چی روبراهه.
‫دارمت.
‫خانم کوهن، الان ممکنه پات یه کم سردش بشه.
‫نترس.
‫خانم کوهن، حالا می‌خوام شرتتون دربیارم.
‫- خیلی خوب داری این کارو می‌کنی. ‫- آره، خیلی خوب.
‫- عالیه. ‫- نگران نباش.
‫می‌تونی پای راستت رو یه کم بلند کنی؟
‫- فقط یه ذره. ‫- پای راستتو بلند کن.
‫- خیلی خوب. ‫- آره، خوبه.
‫- خیلی خوب. ‫- دقیقاً.
‫- حالا پای چپت، لطفاً. ‫- حالا پای دیگه‌ت.
‫دقیقاً، همین. خیلی خوب داری انجام می‌دی!
‫دیگه تقریباً تمومه.
‫عالی. تمومش کردی.
‫خیلی خوب بود، خانم کوهن.
‫خب، حالا فقط بیا با من.
‫حالا می‌تونی رو تخت بشینی.
‫با اون دستت می‌تونی خودتو نگه داری. دقیقاً.
‫خیلی خوب داری انجام می‌دی.
‫- مواظب باش، من میرم اون‌ور. ‫- آره، مواظب باش.
‫خیلی خوب.
‫اینجا گرفتمش. خیلی خوب.
‫نه، یه لحظه صبر کن.
‫دقیقاً. این‌ور... خوبه؟
‫- آره. ‫- اوکی.
‫- عالیه. ‫- خوبه؟
‫- خیلی خوب. ‫- همه چی روبراهه.
‫حالا می‌خوام بخوابونمت رو تخت، خانم کوهن.
‫می‌ذارمت به پهلو. مواظب باش، ‫یه لحظه صبر کن.
‫ایناهاش.
‫خیلی خوب. مرسی.
‫اگه چیزی لازم داشتی، زنگ بزن. ‫تنهایی هم بلند نشو.
‫- اوه، هنوز اینجایی، آقای لو؟ ‫- دلم برات تنگ شده بود.
‫- یه ثانیه دیگه میام پیشت. ‫- آره.
‫سارا مریضه. فقط منو تو هستیم ‫با یه دانشجوی ترم اول.
‫- تقریباً پره. ‫- آره.
‫ولی تختا رو بلوکه نمی‌کنن ‫یا نیروی موقت نمیارن.
‫- بال شرقی رو تو می‌گیری؟ ‫- آره، مثل همیشه.
‫- کلودیا چی؟ ‫- یه جلسه مدیریتی گنده داره.
‫امروز نمیاد.
‫سلام به همه.
‫- سلام، من فلوریام. ‫- آملی.
‫- دانشجو اول باید باهات باشه؟ ‫- اگه لازمه.
‫بیا بال شرقی رو می‌گیره، من بال غربی.
‫فقط گاهی با منم چک کن.
‫ولی فعلاً می‌تونی بری اتاق سینک،
‫لگن‌ها رو از ماشین ظرفشویی دربیار...
‫کیسه‌های لباسشویی رو ببند، ‫کیسه‌های جدید آماده کن. قبلاً خودم اینا رو کردم.
‫- راجع به آقای لو... ‫- خب؟
‫گزارش هیستولوژیکش ‫نباید تا حالا آماده شده باشه؟
‫آره، تشخیصش تأیید شده: سرطان روده بزرگ.
‫دکتر اشتروبل قرار بود صبح باهاش حرف بزنه،
‫ولی هنوز این کارو نکرده.
‫فکر کنم کل روز تو اتاق عمله.
‫میاد ازم بپرسه چیزی می‌دونم یا نه.
‫بیا اصلاً با دانشجوها حال نمی‌کنه.
‫آره.
‫خب... اتاق 1، بیمار جدیدمون، خانم کوهن.
‫به خاطر یبوست اومده، از خونه سالمندانه.
‫اینجا نوشته یه کم بی‌حاله ‫ولی عاشق آواز خوندنه.
‫داخل در، خانم کوساتو، ‫روز دوم بعد از عمل، مستقله.
‫فقط باید تشویقش کنی بیشتر آب بخوره.
‫اتاق 2، خانم بیلگین، 67 ساله، ‫سرطان گلو، متاستاز استخوانی.
‫دکترا می‌خوان امروز عصر ‫با خودش و پسراش حرف بزنن.
‫- وصیت‌نامه داره؟ ‫- نه.
‫تازه پیشش بودم و جاشو درست کردم
‫و یه چیزی برای دردش بهش دادم.
‫اتاق 3، آقای لو. می‌شناسیش، کنار پنجره.
‫و کنار در، آقای اشنایدر، 72 ساله.
‫اونم خوب می‌شناسم. دخترش همیشه اونجاست.
‫داره کم‌کم گیج‌تر می‌شه.
‫اتاق 4، هر دو تو عملن. ‫اتاق 5، کنار در خانم لاوبره.
‫- و کنار پنجره خانم مورینا. ‫- آره، می‌شناسمش.
‫اینجا، برای بچه‌هاش.
‫پارسالم اینجا بود، ‫امیدوار بودم دیگه نبینمش.
‫فردا جلسه تومورشونه. ‫اوضاعش خوب به نظر نمیاد.
‫اتاق 6، آقای نانا، ‫یه جوون با شک به انسداد روده.
‫برای سی‌تی برنامه‌ریزی شده ‫داره ماده کنتراست می‌خوره
‫و بسته به نتیجه میره اتاق عمل.
‫لوله معده رو قبول نکرد.
‫- عالیه. ‫- آره.
‫اتاق 7، بیمار خصوصی‌مون ‫آقای سورین، 51 ساله.
‫انکولوژیست صبح تشخیصش رو بهش گفته.
‫سرطان پانکراس.
‫کمرش درد می‌کنه، ولی غیر از اون مستقله.
‫کارم تموم شد. بیمار جدیدم تازه رسید.
‫ببخشید، کامل یادم رفت.
‫عثمانی، عمل کیسه صفرا.
‫یه کم دیر کرده، عملش الان برنامه‌ریزی شده.
‫میره اتاق 6. اینم کلید کابینت «سم».
‫می‌تونی قبل از اینکه بری پیش بیا، ‫کشوها رو پر کنی؟
‫سرنگای مایع برای شستن کاتترهای وریدی،
‫لوله‌های خون‌گیری،
‫همه کشوها رو پر کن ‫و بعد گاری رو بذار تو راهرو.
‫- اوکی. ‫- مرسی.
‫- سلام، من فلوریا لیندم. بیا دنبالم. ‫- سلام. ببخشید دیر کردم.
‫باید فوری بری اتاق عمل.
‫بیمار تازه رسیده. الان می‌فرستمش پایین.
‫- لطفاً عجله کن. ‫- آره، حتماً.
‫اگه لازم داری برو دستشویی ‫و بعد کامل لباساتو دربیار.
‫همه زیورآلات، دندون مصنوعی ‫و اینجور چیزا رو دربیار، یه گان بهت میدم.
‫- سلام ‫- سلام
‫من فلوریا لیندم، امشب شیفت دیره‌ام.
‫- موقع گشت میام پیشت، اوکی؟ ‫- مرسی.
‫اینو بپوش، منم میرم گانت رو بیارم.
‫ببخشید؟ شوهرم دوست داره ‫اتاق جدا داشته باشه.
‫بیمه خصوصیش رو داره؟
‫ببخشید، پس نمی‌تونه ‫ اتاق تک‌نفره داشته باشه.
‫ولی اگه این آقا خروپف کنه، ‫شوهرم نمی‌تونه بخوابه.
‫گوش‌گیرای خیلی خوبی داریم.
‫فردا ببینم چی می‌تونم بکنم، ‫ولی حالا لطفاً برو دستشویی،
‫یه دقیقه دیگه میام پیشت.
‫سلام، فلوریا، طبقه سوم. ‫یه ترانسپورت برای اتاق عمل لازم دارم.
‫حداقل 20 دقیقه طول می‌کشه.
‫خیلی طولانیه. خودم می‌برمش.
‫ببخشید؟ باید ساعت 2:30 ‫دومین آنتی‌بیوتیکم رو می‌گرفتم،
‫الان 2:45 شده.
‫زود میام پیشت چک کنم. آملی؟
‫می‌تونی به بیا بگی ‫ باید یکی رو ببرم اتاق عمل؟
‫اوکی.
‫ولی آنتی‌بیوتیک‌ها نباید ‫تو فاصله‌های منظم داده بشن؟
‫چند نفر تو بخش آنتی‌بیوتیک می‌گیرن،
‫نمی‌تونیم دقیق به دقیقه انجامش بدیم.
‫ولی اولی رو 6:30 صبح گرفتم،
‫دومی رو باید الان 2:30 بگیرم
‫و یکی دیگه ساعت 10:30 شب.
‫امروز فقط منو یکی دیگه هستیم، ‫باید یه کم صبر کنی.
‫شوهرت باید تلفنش رو تموم کنه
‫و این گان رو بپوشه.
‫ما کسب‌وکار خودمون رو داریم
‫و شوهرم باید به پسرمون بگه چی کار کنه.
‫می‌فهمم، ولی تو اتاق عمل منتظرشن.
‫آره.
‫آقای عثمانی؟ لطفاً تلفنتون رو تموم کنید، ‫واقعاً باید عجله کنیم.
‫جوراباتونم دربیارید، لطفاً.
‫لباساتونو می‌تونید تو کمد اونجا بذارید.
‫عینکتونم.
‫- عینکمم؟ ‫- آره.
‫لطفاً حالا رو تخت دراز بکشید.
‫- ایناهاش. ‫- مرسی.
‫ببخشید؟ می‌تونم اینجا منتظر بمونم؟
‫نه، بهتره برید خونه.
‫دکتر بعد از عمل باهاتون تماس می‌گیره.
‫ولی اگه دوست دارید، ‫می‌تونید کمکم کنید تخت رو ببرم بیرون.
‫- آره. ‫- آره؟
‫مواظب باش.
‫- اضافه‌کاریتو نوشتی؟ ‫- آره، تا ثانیه.
‫- شب خوبی داشته باشی. ‫- مرسی. خداحافظ!
‫- این‌ور. ‫- آره.
‫- عثمانی؟ ‫- آره.
‫بالاخره!
‫من آقای برم. تو بیهوشی مراقبتم
‫و مطمئن می‌شم خوب بخوابی.
‫لطفاً رو این تخت دراز بکش.
‫هنوز شلوارش تنشه.
‫قرار بود شرت توری بپوشید، آقای عثمانی.
‫فقط بذاریدش اونجا.
‫اسم، سن، دلیل عمل؟
‫لطفاً اسمتون، تاریخ تولدتون،
‫و دلیل حضورتون رو بگید.
‫آلبان عثمانی، متولد 8 سپتامبر 1970،
‫کیسه صفرا.
‫- گرم و راحتی؟ ‫- آره.
‫زود برمی‌گردی پیشمون، اوکی؟
‫- بعداً می‌بینمت. ‫- خداحافظ.
‫خانم لیند؟
‫می‌تونید بگید بعدش چی می‌شه؟
‫پزشک معالج بعداً راجع به ‫یافته‌ها باهاتون حرف می‌زنه.
‫پزشک معالج... شما چیزی نمی‌دونید؟
‫شش روزه اینجام.
‫دکترا هی عوض می‌شن ‫و هیچ‌کس توضیح نمی‌ده چی به چیه.
‫می‌دونم، آقای لو.
‫این همه معاینه طول می‌کشه.
‫ولی درست نیست ‫آدما رو این‌قدر منتظر نگه دارن.
‫می‌خوای بدونی چته.
‫خب، حالا یه کم استراحت کن، ‫من سعی می‌کنم بفهمم
‫دکتر اشتروبل کِی کارش ‫ تو اتاق عمل تموم می‌شه.
‫- اوکی؟ ‫- آره.
‫باید یکی رو از ریکاوری بیارم.
‫سلام، فلوریا، طبقه سوم. ‫راجع به رابرت لو.
‫دکتر اشتروبل می‌خواست ‫امروز باهاش چک کنه.
‫می‌دونی تقریباً کِی ‫تو اتاق عمل تموم می‌کنه؟
‫یه مورد اورژانسی اومده، ‫ولی بهش یادآوری می‌کنم.
‫باشه، ولی لطفاً به محض اینکه ‫کارش تموم شد بهش بگو. مهمه.
‫- آره، حتماً. ‫- مرسی.
‫- سلام ‫- سلام
‫خب...
‫- مایعاتت رو عوض می‌کنم. ‫- اوکی.
‫این آبجوه؟
‫نه، شامپاین.
‫- اوه، شامپاین. ‫- آره.
‫- هر ده دقیقه یه لیوان می‌خوری؟ ‫- آره.
‫باید عمل بشم؟
‫- بعد از سی‌تی معلوم می‌شه. ‫- کی؟
‫چهار ساعته اینجام.
‫زود، واسه همین داری ماده کنتراست می‌خوری.
‫مامانم همیشه بهم می‌گفت: بخور! حالا...
‫این درد.
‫- فوندوی زیاد؟ ‫- نه، خوشم نمیاد.
‫منم همین‌طور.
‫دمای بدنت رو می‌گیرم.
‫از یه تا ده، درد داری؟
‫شاید سه.
‫- سه. ‫- آره.
‫حالت تهوع؟
‫چی؟
‫یه کم.
‫- یه کم؟ ‫- آره.
‫پس شاید بهتر باشه لوله معده بذاریم...
‫نه! لوله معده نه.
‫گفتم که نه.
‫فقط... اگه بالا بیاری، ‫نمی‌تونیم سی‌تی رو انجام بدیم.
‫نه، نمی‌خوام.
‫گفتم که، لوله معده نه. می‌ترسم.
‫لوله؟ تو گلو؟ نه.
‫باشه. اگه چیزی لازم داشتی، زنگ بزن، اوکی؟
‫تنهام.
‫خانوادم تو بورکینافاسون. دوستی ندارم.
‫خب، منو داری.
‫اوه، مرسی.
‫سلام، دارم گشتمو می‌زنم.
‫سلام، خانم لیند.
‫سلام، آقای اشنایدر. ‫من فلوریا لیندم، شیفت شب.
‫زیر گانت رو چک می‌کنم، اوکی؟
‫حالش امروز چطوره؟
‫صبح فکر کردم یه کم بهتره،
‫ولی حالا دوباره خیلی حواسش پرته، ‫مثل چند روز گذشته.
‫چند هفته‌ست اینجوریه. بالا و پایین...
‫تحملش خیلی سخته.
‫دیگه نمی‌تونم هیچ کاری بکنم.
‫کسی هست کمکت کنه؟
‫یه برادر دارم. ‫ولی آخرش بازم به دخترا می‌رسه.
‫باید یه استراحت کنی.
‫برو کافه‌تریا، یه چیزی بخور و بیاش...
‫فقط نمی‌خوام وقتی... غایبم باشم.
‫اگه از خودت مراقبت نکنی، ‫به بابات کمکی نمی‌کنه.
‫فقط کاش می‌تونست ول کنه.
‫خودخواهی، نه؟
‫نه، اصلاً.
‫اینجور حسا کاملاً طبیعیه.
‫برای عزیزانم سخته.
‫بابا؟
‫هی، بابا! هی!
‫همه چی روبراهه؟
‫- آقای اشنایدر، درد داری؟ ‫- آره.
‫آره.
‫تـرجـمه از مـرتـضـی راکـی
‫- طبقه سوم، لیند. ‫- می‌تونی آقای نانا رو بفرستی پایین؟
‫آره، باشه. ولی یه دقیقه طول می‌کشه.
‫یه تایم کوتاه داریم. ‫وگرنه باید دوباره صبر کنه.
‫پس الان می‌برمش.
‫باید یکی رو ببرم سی‌تی، ‫بعد مسکنا رو میارم.
‫می‌تونی اول مسکنا رو بیاری؟
‫زود برمی‌گردم.
‫آملی؟ بیا با من، لطفاً.
‫می‌تونی بیمارمو ببری سی‌تی؟
‫بیا هم الان بهم نیاز داره.
‫- زیاد طول نمی‌کشه. ‫- اوکی.
‫حالا می‌تونی بری سی‌تی.
‫آره. ببخشید... حالت تهوع.
‫- حالت تهوع داری؟ ‫- آره.
‫اگه الان بالا بیاری بد می‌شه، ‫نمی‌تونیم سی‌تی رو انجام بدیم.
‫مستقیم جلو رو نگاه کن.
‫می‌تونی یه کیسه استفراغ بهش بدی ‫و ببریش سمت آسانسور؟
‫- تخت رو می‌تونی ببری؟ ‫- آره.
‫خوبه. برات یه چیزی برای حالت تهوع میارم.
‫مرسی.
‫بیمارستان کانتونال، ‫طبقه سوم، فلوریا لیند؟
‫سلام، رتلیس‌برگرم.
‫من دختر خانم رتلیس‌برگرم. ‫مامانم هفته پیش تو بخش شما بود.
‫چطور می‌تونم بهت کمک کنم؟
‫مامانم عینک مطالعه‌ش رو ‫تو اتاق 4 جا گذاشته.
‫می‌تونی چک کنی ‫ببینی عینک هنوز اونجاست؟
‫می‌تونی فردا صبح دوباره زنگ بزنی؟
‫شیفت صبح ظرفیت بیشتری داره.
‫عینکه قهوه‌ایه، با یه بند قرمز.
‫تو میز کنار تخت، نزدیک پنجره‌ست.
‫همون‌طور که گفتم، فردا صبح بهتره.
‫مامانم عاشق کتاب خوندنه ‫و بدون عینک نمی‌تونه.
‫امروز می‌تونیم بیایم برش داریم.
‫باشه، می‌رم دنبال عینک بگردم، ولی نه الان.
‫- می‌تونی شمارتو بهم بدی؟ ‫- اوکی...
‫یه لحظه صبر کن.
‫خب...
‫می‌تونی شمارتو بهم بدی؟
‫0445346637
‫سه، هفت. یادداشت کردم.
‫عینک مطالعه با بند قرمز، ‫و مامانت تو اتاق 4 بود.
‫- مرسی. ‫- اوکی. خداحافظ.
‫حالت تهوعت یه دقیقه دیگه ‫بهتر می‌شه، آقای نانا.
‫اوکی.
‫انفوزیون کوتاهه، چند دقیقه طول می‌کشه
‫و تو سی‌تی می‌تونن درش بیارن.
‫اگه بازم بالا بیاره چی کار کنم؟
‫فقط پیچا رو تند نپیچ، ‫حالش خوب می‌شه.
‫بعداً می‌بینمت، آقای نانا.
‫آره، خداحافظ.
‫ببخشید عزیزم، دستیارم تازه اومد.
‫می‌تونی یه لحظه صبر کنی؟ مرسی.
‫- سلام ‫- سلام
‫می‌تونی برام یه مسکن بیاری؟ برای کمرم.
‫مرسی.
‫امروز تو اداره یه کم شلوغه. ‫اصلاً یه لحظه آروم نیست.
‫- لیند، طبقه سوم. ‫- آقای هانگربوهلر آماده تحویله.
‫اوکی، ولی یه کم طول می‌کشه.
‫هرچه زودتر بیا، جا لازم داریم.
‫حتماً.
‫فکر کنم خیلی درد داره.
‫یه لحظه دیگه بهتر می‌شه.
‫واقعاً متأسفم، امروز فقط دوتاییم.
‫راحتی، آقای اشنایدر؟
‫زود بهتر می‌شه.
‫همه چی روبراهه.
‫یه دقیقه دیگه میام پیشت، آقای لو.
‫- حالت خوب نیست؟ ‫- یه کم سرم گیج می‌ره.
‫- سردته؟ ‫- آره.
‫داری عرق می‌کنی. ناهار خوردی؟
‫گرسنه‌م نیست.
‫باشه، زودی قند خونت رو چک می‌کنم.
‫مچ‌بندت رو اسکن می‌کنم.
‫انگشت اشاره‌ت، لطفاً.
‫یه سوزن حس می‌کنی.
‫قند خونت پایینه.
‫لطفاً یه لحظه دراز بکش، آقای لو.
‫بلند نشو. میرم دکستروز بیارم. ‫زودی برمی‌گردم.
‫همه چی خوب پیش رفت. بالا نیاورد.
‫مستقیم میره اتاق عمل.
‫عالیه. یادت رفت ‫دکستروز گاری پزشکی رو پر کنی.
‫ببخشید.
‫هر چیزی کم باشه یعنی یه سفر اضافی.
‫اگه مطمئن نیستی، بهتره بپرسی.
‫گاری رو از اتاق 3 بیار.
‫دیابتی هستی. اگه چیزی نخوری خیلی خطرناکه.
‫آره، می‌دونم...
‫تا حالِت بهتر نشده بمون، اوکی؟ ‫نمی‌خوام غش کنی.
‫اینم بخور، لطفاً.
‫دکتر کی میاد؟
‫یه مورد اورژانسی پیش اومد، ‫هنوز تو اتاق عمله.
‫ولی بعدش زودی میاد بالا.
‫فشار خونت رو می‌گیرم.
‫می‌دونی، اگه بدترین اتفاق بیفته، ‫باید یه جا برای چارلی‌م پیدا کنم.
‫11 سالشه دیگه.
‫پیدا کردن یکی که سگ ‫به این سن و سال رو قبول کنه آسون نیست.
‫آره.
‫فشار خونت خوبه.
‫دوست داری ببینیش؟
‫آره.
‫آره، عکس قشنگیه.
‫الان پیش همسایمه، ولی هی غر می‌زنه.
‫نمی‌ذارتش پیش خودش. می‌گه بو می‌ده.
‫سگ خوبیه.
‫نمی‌خوام اگه... بره پناهگاه حیوانات.
‫دوباره به منشی دکتر اشتروبل زنگ می‌زنم.
‫- اوکی؟ ‫- آره.
‫- اینو هم یادت نره بخوری. ‫- آره.
‫فلوریا، طبقه سوم. ‫دکتر اشتروبل هنوز پیش شماست؟
‫آره، تقریباً تموم کردیم.
‫می‌تونی بهش بگی بعدش زودی بیاد پیش ما؟
‫- واقعاً مهمه. ‫- آره، می‌گم. خداحافظ.
‫اوکی.
‫رفتی باسل مسکن بگیری؟
‫بیا ایناهاش.
‫علائم حیاتیتم چک می‌کنم.
‫اینجا بمیرم هیچ‌کس نمی‌فهمه.
‫واقعاً متأسفم.
‫یه مورد اورژانسی کوچیک پیش اومد ‫و امروز فقط دوتاییم.
‫تا ابد منتظر مسکن موندن. ‫این قابل‌قبول نیست.
‫باورنکردنیه. واقعاً باورنکردنی.
‫فشار خونت خوبه.
‫فشار خونم به درک.
‫واقعاً متأسفم که این‌قدر منتظر موندی.
‫آقای هانگربوهلر هنوز ‫تحویل گرفته نشده. جا لازم داریم.
‫- باشه، دارم میام. ‫- ببخشید؟
‫ما خانوادۀ خانم بیلگین هستیم.
‫می‌دونی دکتر کی دوباره میاد؟
‫نه، متأسفم.
‫می‌خوایم بدونیم بعدش چی می‌شه،
‫نمی‌تونی یکی رو بیاری ‫باهامون حرف بزنه؟
‫همه دکترا هنوز تو اتاق عملن، ‫ولی بعدش زودی میان.
‫بهمون گفتن دکترا بعدازظهر ‫باهامون حرف می‌زنن.
‫هرچه زودتر میان.
‫نمی‌دونی کی؟ یه ساعت؟ دو ساعت؟
‫ببخشید، واقعاً نمی‌دونم.
‫پس کی اینجا چیزی می‌دونه؟
‫الان باید یکی رو از اتاق عمل بیارم،
‫ولی تو گشتم میام ‫پیش مامانت چک کنم، اوکی؟
‫فراموشت نکردم، خانم لاوبر.
‫ببخشید این‌قدر طول کشید.
‫آقای هانگربوهلر عمل فتق کشاله ران داشت،
‫تکنیک لیشتن‌اشتاین. بدون عارضه.
‫نیم ساعت پیش ‫به بیمار نیم گرم پرفالگان دادم.
‫دیگه ادرار کرده. مشکل دیگه‌ای نداره.
‫باید پیاده شم؟
‫نه، لازم نیست پیاده شی.
‫تو بیمارستانی، عمل کردی. ‫همه چی خوب پیش رفت.
‫من خانم لیندم.
‫درسته. فکر کردم تو قطارم.
‫بعدش از یه تونل طولانی رد شدیم. ‫کلی طول کشید...
‫تموم نمی‌شد.
‫مثل تونل گوتارد بود، یا حتی طولانی‌تر.
‫و بالاخره قطار از تونل دراومد.
‫ولی ایستگاه قطار واقعی نبود، ‫واسه همین تو قطار موندم.
‫آقای هانگربوهلر،
‫اگه خواستی بری دستشویی، ‫تنهایی بلند نشو.
‫زنگ بزن، اوکی؟
‫به هر حال، یهو تو پیدات شد.
‫بیمارستان کانتونال، طبقه سوم، لیند؟
‫دختر خانم کوهنه. جای درستی زنگ زدم؟
‫آره، مامانت اینجاست.
‫از بوستون زنگ می‌زنم. ‫می‌تونی بگی چشه؟
‫فردا صبح می‌تونی ‫ با پزشک معالج حرف بزنی.
‫به خاطر اختلاف ساعت یه کم سخته.
‫نمی‌تونی چیزی بهم بگی؟
‫- می‌تونی یه ثانیه صبر کنی؟ ‫- حتماً.
‫برات چای و شام میارن.
‫اون آقا چینی برمی‌گرده به این اتاق؟
‫- آره، هنوز تو اتاق عمله. ‫- چه حیف.
‫کسی نیست باهاش گپ بزنم، ‫ آلمانی بلد نیست.
‫اگه درد داشتی، زنگ بزن، اوکی؟
‫- خانم... ‫- لیند.
‫خانم لیند، زنم یه بازی شطرنج برام بسته.
‫می‌تونی لطف کنی برام بیاریش؟
‫خیلی ممنونم.
‫بفرما. مامانت به خاطر یبوست بستری شده،
‫ولی دیگه درست شده.
‫حالش چطوره؟ ‫می‌تونم باهاش حرف بزنم؟
‫ببخشید، الان وقت خوبی نیست.
‫لطفاً، خانم لیند.
‫می‌رم ببینم بیداره یا نه. ‫یه لحظه دیگه برمی‌گردم.
‫خانم کوهن؟ دخترتون از آمریکا رو خطه.
‫دوست داره یه سلامی بکنه.
‫حالا می‌تونی حرف بزنی.
‫مامان؟
‫مامان، من ایزابلم. خوبی؟
‫دخترته، از بوستون. ‫حالا می‌تونی باهاش حرف بزنی.
‫من ایزابلم. مامان، صدامو می‌شنوی؟
‫می‌خوام برم خونه.
‫مامان؟
‫می‌خوام برم خونه. خونه.
‫مامان، من ایزابلم. خوبی؟
‫لطفاً، می‌خوام برم خونه!
‫این انگار برای مامانت ناراحت‌کننده‌ست.
‫اصلاً می‌دونه من کیم؟
‫ممکنه داره بمیره؟
‫حالش بحرانی نیست. یبوستش برطرف شده.
‫مطمئن می‌شم دکتر فردا بهت زنگ بزنه.
‫اون کی بود؟
‫- مرسی. ‫- خداحافظ.
‫- اون کی بود؟ ‫- همه چی خوبه، خانم کوهن. همه چی خوبه.
‫نه. نه...
‫- ولی من می‌خوام... ‫- خانم کوهن، همه چی روبراهه.
‫فردا می‌تونی بری خونه، ‫حالا فقط استراحت کن.
‫نه، می‌خوام برم خونه پیش شوهرم!
‫♪ ماه طلوع کرده، داره می‌درخشه ♪
‫♪ ستاره‌های طلایی دارن می‌درخشن ♪
‫♪ خیلی قشنگ تو آسمون ♪
‫♪ جنگلای ساکت و سیاه دارن خواب می‌بینن ♪
‫♪ مه‌ها، مثل شبح‌ها به نظر میان ♪
‫♪ از چمنزارا به شکل جادویی بلند می‌شن ♪
‫♪ جهان چقدر آروم استراحت می‌کنه ♪
‫♪ وقتی غروب دورشو می‌بنده ♪
‫♪ خیلی آروم و قشنگه! ♪
‫♪ یه اتاق ساکت برای خوابیدن ♪
‫♪ غرق شدن تو فراموشی ♪
‫♪ غم و غصه‌های روز و نگرانی‌های سنگین ♪
‫♪ به ماه تنها نگاه کن! ♪
‫♪ فقط نصفش داره می‌درخشه ♪
‫♪ ولی گرد و روشنه ♪
‫♪ ما هم اغلب می‌خندیم بدون اینکه بدونیم ♪
‫♪ به چیزایی که نشون داده نمی‌شن ♪
‫♪ که هنوز از چشمامون مخفی‌ان ♪
‫شام زودی سرو می‌شه، اوکی؟
‫خانم کوساتو، خوبی؟
‫حالت خوب نیست؟
‫فقط می‌تونیم امیدوار باشیم ‫ این هیچ‌وقت برای ما پیش نیاد.
‫آواز خوندن انگار یه کم بهش کمک می‌کنه.
‫علائم حیاتیت رو چک می‌کنم.
‫از یه تا ده، درد داری؟
‫ولی دندوناتو به هم فشار ندی، اوکی؟
‫اگه درد داری، باید یه چیزی بگیری.
‫خیلی ممنونم. ‫گزارش امروز رسید. منفی بود.
‫سرطان ندارم.
‫می‌دونی چی؟
‫کار گند اداره‌مو ول می‌کنم.
‫بذار برن گمشن.
‫اینو دوست دارم.
‫ولی باید یه کم بیشتر آب بخوری. ‫ که زودی از اینجا بری.
‫فکر می‌کنی برای اون خانم خوب باشه ‫اگه براش یه موزیک بذارم؟
‫حتماً می‌تونی امتحان کنی.
‫- تازه پیش خانم بیلگین بودی، درسته؟ ‫- آره.
‫چی بحث شد؟ ‫خونواده‌ش یه کم ناراحت بودن.
‫یه کم سخته. ‫پسراش می‌خوان هر کاری ممکنه بکنیم.
‫ولی هر دومون حس کردیم ‫ این به نفع بیمار نیست.
‫ولی متأسفانه تقریباً آلمانی بلد نیست.
‫راجع به وصیت‌نامه حرف زدید؟
‫اونم نمی‌خوان بشنون.
‫فکر کنم مهمه که یه مترجم بیاریم.
‫- تو پرونده یادداشت می‌کنی؟ ‫- آره.
‫و اونا گله کردن که ‫هیچ‌کس سراغ مامانشون نمی‌ره.
‫نمی‌تونم دو جا باشم.
‫از دکتر آکین بپرس می‌تونه فردا باهات بیاد.
‫ترکی بلده. از مترجم بهتره.
‫اوکی، این کارو می‌کنیم.
‫آملی؟
‫خانم کوهن تو اتاق 1
‫باید تکیه داده بشه ‫و برای غذاش کمک بخواد.
‫- دو نفر دیگه هم هستن که کمک لازم دارن. ‫- جمعش می‌کنی.
‫زنگ زدم. وگرنه هیچ‌وقت نمی‌اومدی.
‫سلام، عزیزای من.
‫- سلام ‫- فلوریا!
‫ببین، برات یه چیزی آوردم.
‫- مرسی! ‫- خوشحال شدم دیدمت.
‫- یه لحظه دیگه میام پیشت. ‫- اوکی!
‫اول علائم حیاتیت رو می‌گیرم، اوکی؟
‫اینو با شام بخور.
‫مرسی.
‫فکر کردم اگه زنگ بزنم بالاخره ‫آنتی‌بیوتیک رو عوض می‌کنی.
‫به هر حال خیلی دیر شده.
‫می‌دونم، خانم لاوبر، ایده‌آل نیست.
‫تـرجـمه از مـرتـضـی راکـی
‫از یه تا ده، درد داری؟
‫- دو. ‫- دو.
‫خب.
‫منو شوهرم می‌خواستیم ‫یه سفر دریایی یه‌ساله بریم.
‫قرار بود هفته دیگه راه بیفتیم.
‫ولی با یه کیسه رو شکمت ‫حتی نمی‌تونی شنا کنی.
‫مایو برای کسایی که ‫کیسه استوما دارن هست.
‫همه چی رو کنسل کردیم.
‫کی می‌دونه اصلاً بتونیم بریم یا نه.
‫محل تزریق ملتهبه.
‫به همکارت گفتم یه چیزی درست نیست، ‫ولی هیچی نکرد.
‫چقدر شلخته.
‫- حالا باید یه خط جدید بذاری؟ ‫- زوده.
‫نه، هیچ‌وقت با من زودی نیست.
‫همیشه باید صد بار سوزن بزنن.
‫آخ! مواظب باش، این درد داره!
‫درد داره چون ملتهبه، نه چون من مواظب نبودم.
‫اینو فشار بده روش، لطفاً.
‫فایده نداره. از حالا می‌تونم بهت بگم.
‫مشت کن، لطفاً.
‫فایده نداره، می‌دونم!
‫اینجا هیچ‌وقت آروم نیست.
‫هیچ‌کس تا حالا بار اول موفق نشده.
‫- فلوریا، طبقه سوم. ‫- تخت زنونه خالی داری؟
‫یه خانم با شک به سینه‌پهلو داریم، ‫بخش ریه پره.
‫ما تقریباً پر هستیم. با داخلی چک کردی؟
‫همه جا. همه پرن.
‫باشه، به ترانسپورت بگو بذارنش تو اتاق 2.
‫- اسم بیمار فرایه، متولد 65. ‫- آره، خانم فرای، متولد 65، یادداشت کردم.
‫تحت حمایت اجتماعیه، الکلیه، ‫باید زیر اکسیژن بمونه.
‫- چیزی غیرعادی بود؟ پرخاشگر یا چیزی؟ ‫- نه، نه واقعاً.
‫اوکی. خداحافظ.
‫آره، حالا کلی کارت داری.
‫خب!
‫چرا با بچه‌ها نمی‌ری کافه‌تریا؟
‫اون موقع من می‌تونم ‫اینجا پرستاری رو انجام بدم.
‫حتماً، این کارو می‌کنیم.
‫بچه‌ها، بیاید بریم.
‫- بازی رو بعداً ادامه می‌دیم، اوکی؟ ‫- بعداً می‌بینمت.
‫خداحافظ. برام شکلات میاری؟ واقعاً؟ قول؟
‫- مرسی. ‫- خواهش می‌کنم.
‫مرسی که نجاتم دادی.
‫ایرادی نداره به شوهرت بگی ‫یه کم بیشتر به استراحت نیاز داری.
‫آره، می‌تونم.
‫ولی شاید به‌زودی برای همیشه استراحت کنم.
‫تو چی؟ همه‌چیز روبراهه؟
‫خب، امروز خیلی شلوغه.
‫دمای بدنت رو می‌گیرم.
‫زندگی خصوصیت چطوره؟
‫پارسال که اینجا بودم، ‫فکر کنم وسط یه جدایی بودی.
‫آره، خب...
‫با یه بچه هیچ‌وقت ‫واقعاً جدا نمی‌شی، متأسفانه.
‫آره، نمی‌تونه آسون باشه.
‫با این حال بهتر از سرطانه.
‫ببخشید.
‫- فلوریا، طبقه سوم. ‫- آقای سونگ رو می‌تونی از ما تحویل بگیری.
‫آره، الان میام.
‫از یه تا ده، درد داری؟
‫نه.
‫مورفین واقعاً تنها چیز مثبت ‫تو این موقعیت گنده.
‫همه‌چیز خوبه.
‫قبل شام بخور، اوکی؟
‫ولی نگران جلسه تومور فردا هستم.
‫اصلاً منطقیه؟
‫عمل پشت عمل و بعد دوباره شیمی‌درمانی؟
‫اصلاً می‌ارزه؟
‫لازم نیست الان جواب بدی. ‫جایی نمی‌رم.
‫- داریم شام می‌خوریم. ‫- فقط می‌خواستم شب‌به‌خیر بگم.
‫اما، مامانت می‌خواد باهات حرف بزنه.
‫سلام، مامانی.
‫سلام، عزیزم. روز خوبی داشتی؟
‫آره.
‫- تو مدرسه چی کار کردی؟ ‫- ریاضی.
‫- فقط ریاضی؟ ‫- نه. نوشتن هم.
‫نوشتن هم.
‫بعد مدرسه چی؟
‫رفتیم زمین بازی و بستنی خوردیم.
‫بستنی تو زمستون؟ وای.
‫حسودیم شد.
‫چه طعمی بود؟
‫- بذار حدس بزنم، توت‌فرنگی؟ ‫- مامان، باید برم.
‫نه، یه کم دیگه بمون، ‫مامان عاشق شنیدن صداته.
‫خیلی منتظرم دوباره ببینمت.
‫یه کار باحال با هم می‌کنیم، اوکی؟
‫اما؟
‫فلوریا؟ کلید کابینت «سم» رو لازم دارم.
‫باید برم اتاق ریکاوری.
‫آملی هنوز پیشته؟ ‫یکی هست که برای غذا خوردن کمک بخواد.
‫نمی‌دونم کجاست، ببخشید.
‫دکتر اشتروبل؟
‫دکتر اشتروبل!
‫چند بار زنگ زدم چون روبرت لو...
‫گزارش هیستولوژی‌ش امروز اومد. ‫می‌خواستی باهاش حرف بزنی؟
‫درسته، سرطان روده. فردا باهاش حرف می‌زنم.
‫کل روز منتظر بوده.
‫همون‌طور که گفتم، فردا درستش می‌کنم.
‫ولی اینجوری نمی‌شه ‫با آدما رفتار کرد! حق داره بدونه.
‫- منم حق دارم الان برم خونه. ‫- ده دقیقه‌ت رو می‌گیره.
‫کل روز تو عمل بودم، ‫نه غذا، نه استراحت، اوکی؟
‫نه، اوکی نیست.
‫این آقای سونگه، متولد 1959.
‫عمل آپاندیس داشت، بدون عارضه.
‫دیگه ادرار هم کرده.
‫تنها چیز خاص حساسیتش به متامیزوله،
‫برای همین قطره اکسی‌کدون بهش دادن.
‫اوکی، مرسی.
‫آقای سونگ؟
‫اگه می‌خوای بری دستشویی، تنهایی بلند نشو.
‫بلند نشو.
‫زنگ بزن.
‫درد داری؟
‫اوکی، برات یه چیزی می‌گیرم.
‫- برای منم، لطفاً. ‫- باشه.
‫دکتر امروز میاد؟
‫قرار بود بعدی بیام پیشت.
‫خب، دیگه خیلی دیر شده.
‫متأسفانه امروز نمی‌تونه بیاد.
‫واقعاً متأسفم.
‫صبح موقع ویزیت باهات حرف می‌زنه، ‫ساعت 7 صبح.
‫فکر کنم باید یه نگاه بندازی.
‫خانم کوهن، لطفاً اینو بهم بده. مرسی.
‫خداوکیلی، قرار بود ‫بهش کمک کنی غذا بخوره.
‫ولی بهت گفتم باید...
‫نمی‌تونی ول بگردی، ‫ وگرنه هیچ‌وقت تموم نمی‌شه!
‫حالا تمیزش کن ‫و کمکش کن یه چیزی بخوره.
‫- لطفاً چراغ حضورت رو روشن کن. ‫- یه بار فراموش کردم.
‫- کلید لازم دارم. ‫- می‌تونی کمکم کنی؟
‫هنوز همه بیمارامو ندیدم.
‫دیگه زیاد این کارو نمی‌کنم. ‫زانوهاتو خم کن.
‫- آره، اینجوری. ‫- مرسی.
‫دستاتو بذار رو شکمت.
‫- و با سه تا کمکت می‌کنیم سر بخوری بالا. ‫- باشه.
‫یک، دو، سه. خوبه.
‫مرسی.
‫خانم فرای؟
‫آره، چی؟
‫فوری سیگارو خاموش کن.
‫خداوکیلی، تو بالکنم.
‫اینجا هم نمی‌تونی سیگار بکشی.
‫و کنار کپسول اکسیژن خیلی خطرناکه.
‫مواظبم.
‫جدی؟
‫لطفاً سیگارای باقیمونده رو بده به من.
‫قطعاً نه، دیوونه شدی؟
‫وگرنه به نگهبانی زنگ می‌زنم.
‫فِندَکم.
‫هر دوتاشو وقتی می‌ری پس می‌گیری.
‫آره...
‫نباید اکسیژنتو دربیاری!
‫باشه. راضی شدی؟
‫حالا برو تو اتاقت، لطفاً.
‫ولم کن. لعنتیای بی‌فرهنگ.
‫بابات چیزی شده؟
‫نه، ولی فکر کنم هم‌اتاقیش، ‫ آقای لو، تازه رفت.
‫بعضی وقتا می‌ره پایین سیگار بکشه.
‫تو کافه‌تریا بودم و وقتی برگشتم
‫کمدش خالی بود و خودش غیبش زده.
‫خانم لیند عزیز، شما یه فرشته‌این. ‫مرسی. ارادتمند، روبی لو
‫آقای لو!
‫فکر کنم حالش خیلی خوب نیست.
‫آره، لئونی؟
‫یه بیمار دارم که ‫به متامیزول واکنش آلرژیک داره.
‫- علائم؟ ‫- راش شدید و خارش.
‫باشه، دو میلی‌گرم کلِماستین بگیر. الان میام.
‫دو میلی‌گرم، باشه.
‫شما واکنش آلرژیک دارید، دکتر داره میاد.
‫می‌رم پادزهر بیارم.
‫- حالِت خوبه؟ ‫- عالی‌ام.
‫مرسی.
‫آقای سونگ. الان بهت پادزهر می‌دم، اوکی؟
‫زودی حالِت بهتر می‌شه.
‫می‌تونی لطفاً فشار خونشو چک کنی؟
‫فلوریا. فشار خون.
‫همه‌چیز اوکیه، آقای سونگ. ‫راش یه کم طول می‌کشه کم بشه.
‫عادیه.
‫خب، بعداً سر می‌زنم.
‫یا فقط زنگ بزن.
‫داروی مسکن دو نفر رو قاطی کردم.
‫هی. خودتو سرزنش نکن.
‫همه‌مون اشتباه می‌کنیم.
‫یه یادداشت سریع تو پرونده می‌نویسم.
‫بیست و پنج دقیقه پیش ‫از پرستار جوون چای سفارش دادم.
‫بیست و پنج دقیقه پیش.
‫ولی تو این مدت سرویس پذیرایی اومد.
‫آره، ولی اونا چای مورد نظر منو ندارن. ‫من چای نعنا می‌خوام،
‫نه این چای گند.
‫بیمه خصوصی به چه دردی می‌خوره ‫اگه بازم مثل آشغال باهات رفتار کنن،
‫ساعت‌ها منتظر بمونی تا یکی بهت رسیدگی کنه؟
‫- یه کم دیگه چای رو می‌گیرم. ‫- یه کم دیگه نه! الان چایمو می‌خوام!
‫الان!
‫و می‌خوام با مافوقت حرف بزنم!
‫با آملی چی کار کردی؟
‫داشت گریه می‌کرد.
‫فکر کنم مادرم نفسش بند اومده.
‫خانم بیلگین؟
‫لطفاً یه کاری بکنید. لطفاً!
‫شروع به احیا می‌کنیم، اوکی؟
‫لطفاً این کارو بکنید!
‫آقای بیلگین، بهتره بیرون منتظر بمونی.
‫تـرجـمه از مـرتـضـی راکـی
‫خانم بیلگین، 69 ساله، سرطان مری، ‫متاستاتیک، تشخیص اولیه،
‫وضعیت عمومی ضعیف.
‫- وضعیت احیا چیه؟ ‫- وصیت‌نامه‌ای نیست.
‫باشه، پس احیای کامل.
‫من ادامه می‌دم.
‫15 لیتر اکسیژن، لطفاً. تهویه آماده.
‫بیا بیرون، آقای بیلگین.
‫داره می‌میره؟
‫دارن هر کاری می‌تونن می‌کنن که برگرده.
‫می‌رم داداشامو بیارم...
‫چک ریتم می‌کنیم، یه وقفه کوتاه.
‫فیبریلاسیون بطنی.
‫ادامه بده، 150 ژول شارژ کن.
‫دفیبریلاتور شارژ شد. کنار برید. شوک!
‫شوک داده شد. ادامه احیا.
‫آدرنالین آماده کن، 1 میلی‌گرم.
‫- آماده‌ست. ‫- می‌تونی فوری بدی.
‫خیلی متأسفم. هر کاری کردیم.
‫متأسفانه مامانتون فوت کرد.
‫چی شد؟ چطور یهو فوت کرد؟
‫برای اینکه دقیق بدونیم، ‫باید کالبدشکافی کنیم.
‫شما حتی یه بارم ‫سراغ مامانم نرفتید. یه بارم نه!
‫هیچ‌کس تو این خراب‌شده ‫به مامانم توجه نکرد!
‫من به آمبولی ریه مشکوکم.
‫پرستار نمی‌تونست اینو پیش‌بینی کنه.
‫مشکوکی، ولی نمی‌دونی!
‫ولی می‌دونیم که مامانتون خیلی مریض بود.
‫پیش‌آگهیش واقعاً خیلی بد بود.
‫آقای عثمانی رو برات تحویل گرفتم.
‫مرسی.
‫حتی یه بارم سراغش نرفتم.
‫آخرین نفر تو گشتم بود.
‫به پسراش می‌گم حالا می‌تونن بیان داخل.
‫تو هم یه استراحت کوتاه بکن.
‫وای. فکر کنم این رکورده.
‫یه ساعت و سه دقیقه و ده ثانیه ‫برای یه فنجون چای.
‫هی!
‫دیوونه شدی؟ ‫ این ساعت 40,000 فرانکه!
‫فوری برش گردون، گاو کامل!
‫و تو یه عوضی کامل هستی ‫حتی اگه داری می‌میری.
‫خوبی؟
‫ساعت بیمارمو از پنجره پرت کردم.
‫چی؟
‫ساعت 40,000 فرانکی ‫بیمارمو از پنجره پرت کردم.
‫یه ساعت 40,000 فرانکی رو ‫ از پنجره پرت کردی؟
‫همه‌چیز رو زمان‌بندی می‌کرد، ‫منم فقط از پنجره پرتش کردم.
‫واقعاً از پنجره پرتش کردی؟
‫ببخشید ولی این فوق‌العاده‌ست!
‫فوق‌العاده‌ست!
‫یه ساعت 40,000 فرانکی رو از پنجره پرت کردی؟
‫از پنجره.
‫40,000 فرانک؟
‫جرات خوبی داری که این کارو کردی!
‫من مطمئن می‌شم همه‌چیز تحت کنترله، ‫تو برو دنبال ساعت بگرد.
‫- اوکی. ‫- اوکی.
‫نباید اینجا باشی.
‫خب، بالا اجازه سیگار کشیدن ندارم.
‫- لطفاً اکسیژنت رو دوباره بالا وصل کن. ‫- آره.
‫ساعتت رو پیدا نکردم.
‫البته اینو به مدیریت پرستاری گزارش می‌دم
‫و به اداره، فردا صبح اولین کار،
‫و ممکنه علیه من اقدامی بشه.
‫نمی‌دونم بیمه بیمارستان ‫اینو پوشش می‌ده یا نه.
‫احتمالاً نه.
‫هزینه ساعت رو بهت پس می‌دم.
‫چند سال طول می‌کشه. ‫خب، چند سال زیاد.
‫- ساعت به درک. ‫- چی؟
‫ساعت به درک.
‫به هر حال دیگه بهش نیازی ندارم.
‫ببینمت!
‫صورتتم گلی شده.
‫ببخشید بابت چیزی که قبلاً گفتم. ‫اینکه داری می‌میری.
‫نه. حق با توئه.
‫سرطان پانکراس ‫یکی از کشنده‌ترین انواع سرطانه.
‫می‌تونی تو ویکی‌پدیا بخونی.
‫هنوز به هیچ‌کس نگفتم.
‫حتی به زنم.
‫ما فقط یه سال پیش ازدواج کردیم.
‫فقط نمی‌فهمم.
‫من خیلی سالم زندگی می‌کنم.
‫تو خانوادم همه تا سن بالا عمر کردن.
‫چرا من؟
‫لعنتی!
‫ببخشید.
‫احتمالاً همیشه باید آدمای عوضی ‫مثل منو دلداری بدی.
‫خیلی وقتا.
‫ولی بدتر از تو هم هستن.
‫واقعاً؟
‫نه، شاید نه.
‫اگه ساعت رو پیدا کردی، ‫می‌تونی نگهش داری.
‫اگه فردا دکتر بهت بگه که بالاخره نمی‌میری؟
‫اون موقع ازت شکایت می‌کنم.
‫مرسی.
‫ولی این غیرممکنه!
‫می‌تونم یه اتاق دیگه بگیرم؟
‫شیفت شب برات گوش‌گیر می‌دن.
‫فردا ببینیم دیگه چی می‌تونیم بکنیم.
‫لطفاً اگه چیزی لازم داشتی تنهایی بلند نشو.
‫فقط زنگ بزن، اوکی؟
‫خانم. فردا اینجایی؟
‫آره، هستم.
‫بیا قبلاً بهم گفته. روز شلوغی بود؟
‫هنوز دور دوم گشتمو تموم نکردم.
‫- من برات انجام می‌دم، اوکی؟ ‫- مرسی.
‫سلام، باید یه چیزی بگیرم.
‫شیفت شب زودی بهت سر می‌زنه.
‫مرسی. شب خوبی داشته باش.
‫آملی؟ امروز یه کم شلوغ بود.
‫ول نگشتم.
‫می‌دونم. ببخشید.
‫- خداحافظ همه. ‫- خداحافظ.
‫زیادی مهربون نباش.
‫وگرنه عادت می‌کنه.
‫دختر تو بوستون باید مطلع بشه
‫کمک لازم داری؟
‫نه، مرسی. شب خوبی داشته باش.
‫مرسی.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫هی.
‫قبلاً دنبال این بودی، درسته؟
‫- مرسی. ‫- خواهش می‌کنم.
‫خانم فرای؟
‫تـرجـمه از مـرتـضـی راکـی کانال تلگرام : @nestedsub
‫تا سال 2030، سوئیس با کمبود 30,000 ‫پرستار مواجه خواهد شد.
‫36 درصد پرستارهای آموزش‌دیده ‫در عرض فقط 4 سال کار رو ترک می‌کنن.
‫کمبود جهانی پرستار ‫یه بحران سلامت جهانیه.
‫سازمان بهداشت جهانی تخمین زده
‫تا سال 2030 کمبود 13 میلیون ‫پرستار خواهیم داشت.